FERNANDO PESSOA

Ο αέρας φυσάει δυνατά

Να ησυχάσω δεν μπορώ

Νιώθω μέσα μου κάτι

Στο τέλος του να φτάνει.

 

Ίσως αυτό που είναι στη ψυχή μου

Νομίζει τη ζωή αληθινή…

Ίσως αυτό που την ψυχή μου ηρεμεί

Που την κάνει να αισθάνεται…

 

Φυσάει αέρας δυνατός.

Φοβάμαι να σκεφτώ.

Αν αφήσω ελεύθερη τη σκέψη μου,

Το μυστήριο μου θα ανυψωθεί.

 

Αέρα που περνάς και λησμονείς,

Στάχτη που σηκώνεσαι και πέφτεις…

Σ’ ευχαριστώ Θεέ μου που μέσα μου

Δεν ξέρω τι συμβαίνει!

                                                                                         5-11-1914

 

 

Βρέχει σιγανά και η βροχή είναι βουβή.

Δεν κάνει θόρυβο, πέφτει αργά,

Ο ουρανός κοιμάται. Όταν η ψυχή χηρεύει

Από κάτι που αγνοεί, το συναίσθημα είναι τυφλό.

Βρέχει. Τον εαυτό μου (αυτό που είμαι) αρνούμαι.

 

Είναι τόσο ωραίο ν’ ακούς αυτή τη βροχή

(Σύννεφα δεν υπάρχουν) που μοιάζει με βροχή

Αλλά δεν είναι: μόνο ψίθυρος

Που από μόνος του ξεχνιέται λίγο πριν δυναμώσει.

 

Βρέχει. Τίποτα κέφι δεν μου κάνει…

 

Ο αέρας δε φυσά, ασταθής ο ουρανός μοιάζει.

Βρέχει μακριά και ανεπαίσθητα

Σαν κάτι βέβαιο που ψέματα μας λέει.

Βρέχει. Δεν νιώθω τίποτα.

                                                                                         2-10-1933

 

 

 

Έχω μέσα μου κάτι σαν καταχνιά

Που με πνίγει, αλλά δεν είναι τίποτα.

Νοσταλγία του τίποτα

Ακαθόριστη επιθυμία.

 

Τυλιγμένος σαν σε ομίχλη

Είμαι απ’ το ίδιο υλικό και βλέπω

Το μακρινό, λαμπρό αστέρι

Από την καύτρα του τσιγάρου πάνω.

 

Κάπνισα τη ζωή μου. Αβέβαιο

Ό,τι είδα ή διάβασα. Όλος

Ο κόσμος ένα μεγάλο ανοιχτό βιβλίο είναι

Που με χλευάζει σε μιαν άγνωστη γλώσσα.

                                                                                         16-7-1934

 

Α.Θ.